Vincent van Gogh
De beroemdste sterrenhemel ter wereld was 32 jaar van iemand uit Rotterdam. Nu draag je hem om je been, samen met negen andere schilderijen van Vincent.
De collectie
Tien schilderijen van Vincent, gebreid in sokken van 80% biologisch katoen. Neem een set, of kies je favoriete paren los.
Elk vierkantje is een stukje van de echte sok, steek voor steek. Klik erop en je springt naar het paar.
Sets
Op volgorde van populariteit
Losse paren
HerfstactieKies 5 paar, krijg er 2 gratis. Losse paren tellen mee, ook samen met andere ontwerpen.
Wie was Vincent?
Hij groeide op in Brabant en besloot pas op zijn 27e om schilder te worden. In tien jaar maakte hij meer dan 850 schilderijen. Toen hij nog leefde, verkocht hij er maar heel weinig. Zijn broer Theo betaalde de verf. Vincent schreef hem heel veel brieven: van de 820 brieven die we nog hebben, gingen er 651 naar Theo.
“Ik kan er niets aan doen dat mijn schilderijen niet verkopen. Maar er komt een dag dat mensen zien dat ze meer waard zijn dan wat de verf kost.”
Saint-Rémy · juni 1889
De Sterrennacht
Het uitzicht uit zijn raam, bijna
Vincent voelt zich al een tijd niet goed in zijn hoofd. In mei 1889 gaat hij daarom zelf in een ziekenhuis in Saint-Rémy wonen. Op een ochtend, nog voor de zon opkomt, ziet hij uit zijn raam alleen de morgenster, de heldere ster van de vroege ochtend. Die lijkt heel groot.
Het schilderij maakt hij overdag. Het dorp kon hij vanuit zijn raam niet zien. De cipres, de hoge donkere boom, zette hij dichterbij. En de kerktoren lijkt meer op een Nederlandse dan op een Franse, zegt het MoMA, het museum waar het schilderij nu hangt. Van 1906 tot 1938 was het van iemand uit Rotterdam.
“Toch laat ik me weer gaan en maak ik de sterren te groot.”
De sterrennacht, 1889.
De wervelende hemel, boven op het been.
Nachtblauw, met de wervelende hemel, de maan en de cipres rond het been. De voet is zwart.
Bekijk de sok
Saint-Rémy · februari 1890
Amandelbloesem
Voor een baby die Vincent heette
Op 31 januari 1890 krijgen Theo en Jo een zoon. Ze noemen hem Vincent Willem, naar zijn oom. Vincent begint meteen aan een schilderij voor hun slaapkamer.
Het hing eerst boven de piano in hun woonkamer, later in Bussum in de slaapkamer van Jo en haar zoon. Ze hebben het nooit verkocht. De baby van toen hielp later om het Van Gogh Museum te beginnen.
“Groote takken witte amandelbloessem tegen een blaauwe lucht.”
Amandelbloesem, 1890.
De bloesemtakken, rond het been.
Turquoise, met witte bloesemtakken rond het been. De voet is turquoise.
Bekijk de sok
Les Saintes-Maries-de-la-Mer · juni 1888
De Zee bij Les Saintes-Maries
Er zit zand in de verf
Ruim drie maanden nadat hij naar Arles is verhuisd, gaat Vincent een paar dagen naar de zee. Hij schildert de zee vanaf het strand. Dat weten we zeker: in de verf zijn zandkorrels gevonden.
De golven smeerde hij erop met een plat mesje. Zijn naam zette hij expres in het rood, als een rode stip in al dat groen. De zee had volgens hem de kleur van een makreel, een glimmende vis: je weet nooit of hij groen is, of paars, of blauw.
“Ik heb op een nacht langs de zee gewandeld, over het lege strand. Het was niet vrolijk, maar ook niet triest. Het was mooi.”
Zeegezicht bij Les Saintes-Maries-de-la-Mer, 1888.
Van dichtbij: elk vakje is een steek.
Zeeblauw, met de golven en het witte zeil rond het been. De voet is effen blauw.
Bekijk de sok
Arles · september 1888
Sterrennacht boven de Rhône
Eindelijk de sterrenhemel
Eind september 1888, twee weken na het Caféterras, staat hij aan de rivier de Rhône. Hij schrijft Theo dat hij eindelijk de sterrenhemel heeft geschilderd, ’s nachts, onder een gaslamp. Vooraan loopt een verliefd stel.
In 1889 hing Theo het op een grote tentoonstelling in Parijs. Het was een van de eerste schilderijen van Vincent die mensen ooit te zien kregen. Later was het zeventien jaar van iemand uit Bussum.
“De lucht is blauwgroen, het water koningsblauw, de grond lila.”
De sterrennacht (boven de Rhône), 1888.
Van dichtbij: elk vakje is een steek.
Donkerblauw, met de sterren en de gouden lichtjes in het water rond het been.
Bekijk de sok
Arles · augustus 1888
Zonnebloemen
Twaalf bloemen voor een vriend
Vincent wacht op de schilder Paul Gauguin, die bij hem komt wonen in het Gele Huis in Arles. Hij wil zijn atelier, de kamer waar hij schildert, vol hangen met zonnebloemen.
Hij wilde er twaalf maken en maakte er vijf grote. Die hangen nu in Amsterdam, München, Londen, Tokio en Philadelphia. Deze sok komt van het schilderij in München: twaalf bloemen tegen lichtblauw. Licht op licht, schreef hij. Hij hoopte dat dit de beste zou worden.
“Ik werk op dit moment aan een bouquet van 12 zonnebloemen in een geel aarden pot.”
Zonnebloemen, 1888. Neue Pinakothek, München.
Twee vazen, boven op het been.
Zonnebloemgeel, met twee vazen zonnebloemen tegen lichtblauw boven op het been. De voet is geel.
Bekijk de sok
Antwerpen · begin 1886
Schedel met Brandende Sigaret
Een grap op de kunstschool
In januari 1886 gaat Vincent naar de kunstschool in Antwerpen. Daar moet je skeletten tekenen. Een skelet schilderen met een brandende sigaret tussen zijn tanden hoort er niet bij.
Het Van Gogh Museum noemt het een grap, gemaakt tussen of na de lessen. Het schilderijtje is maar 32 bij 25 centimeter. En hij wist in elk geval precies hoe een skelet eruitziet.
“Gevoel van wat een antiek beeld is hebben ze goddomme geen van allen.”
Kop van een skelet met brandende sigaret, 1886.
Van dichtbij: elk vakje is een steek.
Zwart, met de rokende schedel twee keer rond het been. De voet is effen zwart.
Bekijk de sok
Arles · september 1888
Caféterras bij Nacht
Zijn eerste sterrenhemel
Op een plein in Arles zet Vincent ’s avonds zijn schildersezel neer, het houten rek waar zijn schilderij op staat. Hij staat onder de grote lamp van het café en schildert daar meteen, in het donker. ’s Nachts zijn de kleuren namelijk anders.
Het is de eerste sterrenhemel die hij schildert. De hemel klopt met de echte nacht van 16 of 17 september 1888, zegt het Kröller-Müller Museum.
“Hier heb je een schilderij van de nacht, zonder zwart.”
Caféterras bij nacht (Place du Forum), 1888.
Van dichtbij: elk vakje is een steek.
Nachtblauw, met het gele terras en de sterren rond het been. De voet is nachtblauw.
Bekijk de sok
Saint-Rémy · september 1889
Zelfportret
Jezelf schilderen is ook niet makkelijk
Vincent is net weer beter. Hij was een tijd heel ziek. Hij heeft niemand anders om te schilderen, dus schildert hij zichzelf. Hij draagt een pak, niet de jas waarin hij meestal schilderde.
Hij vond dat hij er gezonder uitzag dan op zijn portretten uit Parijs, zelfs veel gezonder. De krullende lijnen in de achtergrond lopen door in zijn haar en zijn baard.
“Mensen zeggen dat het moeilijk is om jezelf te kennen. Maar het is ook niet makkelijk om jezelf te schilderen.”
Zelfportret, 1889.
Van dichtbij: elk vakje is een steek.
Lichtblauw, met zijn portret twee keer rond het been, tussen de wervelingen.
Bekijk de sok
Saint-Rémy · zomer 1889
Korenveld met Cipressen
Drie keer geschilderd, één keer voor moeder
Vincent kon niet ophouden met kijken naar de cipressen, de hoge donkere bomen van Zuid-Frankrijk. Hij wilde ze schilderen zoals hij zijn zonnebloemen had geschilderd. Nog niemand had ze geschilderd zoals hij ze zag.
Eind juni schilderde hij dit korenveld buiten, in de mistral, de harde koude wind van Zuid-Frankrijk. In september maakte hij het opnieuw op zijn kamer. Daarna volgde nog een kleine versie, voor zijn moeder en zijn zus.
“Hij is zo mooi van lijnen en vorm, als een Egyptische obelisk.”
Korenveld met cipressen, 1889. The Met, New York.
Van dichtbij: elk vakje is een steek.
Korengeel, met de cipressen en de wervelende wolken rond het been. De voet is geel.
Bekijk de sok
Saint-Rémy · mei 1890
Irissen
Ze waren paars
In zijn laatste weken in Saint-Rémy schildert Vincent twee grote boeketten irissen. Een tegen roze, zacht en rustig. En deze, tegen fel citroengeel.
Kijk nog eens naar je sok. De irissen waren eigenlijk paars, maar het rood in de verf is met de jaren verbleekt. Daarom zie je ze nu blauw. Nog diezelfde maand verhuisde Vincent naar Auvers, een dorp bij Parijs.
“Kleuren die elkaar sterker maken, juist omdat ze zo verschillen.”
Irissen, 1890.
Twee boeketten, boven op het been.
Okergeel, met twee boeketten irissen boven op het been.
Bekijk de sok
De vrouw die hem beroemd maakte
Vincent stierf in juli 1890. Hij was 37 jaar. Een half jaar later stierf ook Theo. Zijn vrouw Jo was 28 en had een baby. Ze had nu honderden schilderijen van Vincent. Ze begon in Bussum een pension, een huis waar gasten konden wonen en eten. In 1905 liet ze meer dan 480 werken van Vincent zien in het Stedelijk Museum in Amsterdam. In 1914 maakte ze een boek van zijn brieven. Dat de hele wereld Vincent nu kent, komt door haar.
Terug naar de sokkenSchilderijen: publiek domein, via de musea en Wikimedia Commons. De brieven: vangoghletters.org. De breibanden komen uit de echte breibestanden van de sokken.